මොහදූර විනිවිද
ඇසත් රූපයත්, කනත් ශබ්දයත්, නාසයත් ගන්ධයත්, දිවත් රසයත්, කයත් පහසත්, මනසත් අරමුණු මෙනෙහි කිරීමත් තමයි අපගේ පැවැත්ම පිළිබඳ සියල්ල. මේ ඵස්සායතන සය ක්රියාත්මක වීම තමයි, සසර පැවැත්ම. කර්ම බිහිවීම. උපාදානස්කන්ධ ගොඩනැගීම. පෙර භවයේ ආයතන ක්රියාකාරිත්වය නිසා සැකසුණ තෘෂ්ණා උපාදාන මේ භවයට හේතු වුණා. දැන් ක්රියාත්මක වන්නෙත් ඒ විදිය ම නම් මතු භවයකුත් නිසැකව ම සැකසේවි. සසර නිම නො වී පැවතීමේ රහස ඕකයි. ඇතැයි කියා සලකා ගත් ප්රිය අරමුණු වල ඇලෙන කොට රාගයෙන් රත් වෙනවා. ඇතැයි කියා සලකා ගත් අප්රිය අරමුණුවල ගැටෙන කොට ද්වෙෂයෙන් දූෂිත වෙනවා. ප්රිය හෝ අප්රිය හෝ නො වන අරමුණු වලදිත් ඒවා ඇති දේ වශයෙන්ග න්නා නිසා මෝහයෙන් මුළා වෙනවා. මේ ස්වභාවය කවුරුත්කී වාට නොවෙයි, තමා තුළින් ම හඳුනාගැනීමයි අවශ්ය.
